Categorieën
Blog

Trots!

Ik zie je lopen en wat ben ik trots op je. Ik ken je al een aardig tijdje en volg je op alle fronten die er zijn. Je loopt er zelfverzekerd bij en ik kan zien dat je blij bent met de vrouw die daar loopt.

Als jong meisje was je onbevangen, je keek de wereld in bedacht dat alles en iedereen blij was. Je keek de kat uit de boom zoals ze dat noemen, maar eigenlijk voelde je aan of je iemand kon vertrouwen en of het veilig genoeg was met die persoon. Als dat zo voelde was je heel vrij en onbevangen.

Naarmate je ouder werd had je door dat niet iedereen aanvoelde hoe zijn of haar omgeving er bij stond. Jij deed dat wel, als de sfeer niet goed voelde, ging je op een rustig plekje zitten en liet je niet van je horen. Totdat je merkte dat het kon, of als je er bij werd geroepen.

Wanneer er een vertrouwd figuur in de omgeving was koerste je mee op zijn of haar ideeën en was het al snel goed. Een van deze personen was je oma, een hele fijne vrouw voor jouw die je ten aller tijde vertrouwde. Ook al snapte je haar soms niet, je wist dat het altijd goed was.

Op de lagere school was je een dromer, je keek vaker naar buiten dan dat je wist wat de opdracht was. Niet dat het je niet interesseerde, je was snel afgeleid en met je gedachten op hele andere plekken.

Op de middelbare school kon je dat niet meer, ten eerste was daar de overstap van jong meisje naar pubertijd. Alleen de lichamelijke verandering doormaken was al heftig, laat staan dat je dan ineens overal bij moet horen en je de juiste kleding moet dragen, en de juiste dingen moet zeggen.

Zo zat en zit je niet in elkaar, je was daar nooit mee bezig en ineens kon je niet meer dat gevoel en intuïtie gebruiken. Deze nam een loopje met je. Alsof het uitgeschakeld was en had gezegd zoekt het maar lekker uit in je leven.

Gelukkig verdwijnt intuïtie niet en heb je na de1e twee moeilijke jaren je weg weer gevonden. Je kwam er wel achter dat er maar weinig mede leerlingen waren die hetzelfde voelden als jij, dat onderbuik gevoel als iets niet klopte, of juist die kriebel als je ergens heel blij van werd of het gewoon ”weten”. Je hobbelde deze periode door en ging naar vervolg onderwijs, waar je eerst weer even alles hebt uitgeschakeld om je plek te vinden binnen deze weer nieuwe groep, te gaan ontdekken wie ben ik eigenlijk, wat is de rol in mijn leven…

Dat door hobbelen doe je nog een aantal jaren, met ups en downs. Er zijn vaak momenten dat je op intuïtie hebt aangevoeld hoe je leven zou gaan, en achter af kon je steeds zeggen, “ik wist dit al”

In je huidige leven kwam je de partner tegen die je hier in steunt, die zelf sensitief is en weet dat er meer bestaat in het leven. Maar ook kwam je die mensen tegen met wie je samen hierover kon praten, die hetzelfde voelen en denken en wat maakt dat je je gesterkt voelt, dat je weet dat je op de juiste weg zit en die je af en toe dat duwtje in de rug geeft wat je nodig hebt.

En nu zie ik je lopen en denk ik mens wat ben je mooi, wat ben je gegroeid, wat sta je sterk in het leven. Wat mag je trost zijn op jezelf.

Ik weet dat je nog steeds kan denken, klopt het wel wat ik doe, maar kom op, al je intuïtieve momenten hebben je toch bewezen dat je daar volledig op mag en kan vertrouwen!

Ik ben trots op je, ga door en ik blijf je volgen.