Vooropgesteld; ik heb niets met voetbal. Ja, ik vond het vroeger heerlijk om met de hele klas na schooltijd een potje te voetballen. En toen in 1988 Nederland de EK-finale speelde tegen Rusland, zaten ook wij thuis in spanning voor de buis. Wat een feest was het toen Nederland won.
Van een mooie teamsport is voetbal echter uitgegroeid tot een kinderachtig spel waar het vooral draait om geld. Tijdens het spel is het doodnormaal dat je als speler bij het minste of geringste op de grond gaat liggen kronkelen van de pijn of de scheidsrechter bestookt met jouw frustratie over zijn ‘volledig onterechte’ ingrijpen. Spelers zijn handel geworden, waar zoveel mogelijk aan verdiend moet worden en zelf ontvangen ze bedragen waar een heel gezin minimaal 3 jaar van kan leven.
Dan de voetbalfans. Dommer dan wat er gister tijdens de wedstrijd Heracles-Volendam gebeurde, kan volgens mij niet. Heracles staat op het randje van degraderen. Volendam maakt het 2e doelpunt. De Heracles-fans zijn teleurgesteld, want zien de degradatie van hun club nu wel erg dichtbij komen. Ze gooien vuurwerk op het veld en vuurwerk naar andere Heracles-fans. Fans van je eigen club. Huh? Dat je teleurgesteld bent, kan ik me voorstellen. Dat je besluit je mede-fans te bestoken met vuurwerk is rondom dom. Wat doet vuurwerk überhaupt in een stadion? En dan heb ik het nog maar niet over de kinderen die in datzelfde vak zaten.
De eigenlijke aanleiding voor dit stukje is echter de reactie van de Heracles-aanvoerder na de wedstrijd. De interviewer vraagt hem naar de vuurwerk-actie van de Heracles-fans. Volledig verbaast en uiteindelijk verontwaardigd hoor ik de aanvoerder netjes volgens zijn media-training reageren. Zijn reactie blijft behoorlijk vlak. Wat veel meer op zijn plaats was geweest en in mijn optiek had gemoeten: vanuit zijn hart en gevoel spreken en de hele actie in duidelijke bewoordingen veroordelen, stelling nemen! De actie van de fans is simpelweg niet-gewenst gedrag.
Ik veroordeel niet de aanvoerder zelf, maar het hele huidige voetbal-circus eromheen. Als we zulk gedrag niet bespreekbaar maken en geen duidelijke stelling innemen tegen dit soort gedrag, gaan we het normaal vinden. Dan is het einde echt zoek.